İYİ Parti Aksaray Milletvekili Turan Yaldır çıkıp, “Türk milleti adım adım bir hastalığa teslim oluyor” demiş.
Haklı.
Ama acı olan şu:
Biz bu hastalığın adını yıllar önce koyduk.
Yıllardır anlatıyoruz.
Yıllardır yazıyoruz.
Yazıyoruz da…
Kim duyuyor?
Aksaray’ın sokaklarında yaşanan çöküşü, toplumdaki hızlı bozulmayı, her gün karşımıza çıkan şiddeti, kumarı, uyuşturucuyu, ahlaki dağınıklığı kimlere anlatmadık ki…
Ne valilik duydu…
Ne kurumlar duydu…
Ne de duymaya niyeti olan çıktı.
Bir de şu gerçek var:
Aksaray’da yaşanan bir olay, bizim burada kırk kere ölçüp biçtiğimiz, şehrin itibarını korumak için süzgeçten geçirdiğimiz bir haber, ulusal basına düşünce…
Bir anda ülke ekranlarında parlak ambalaja sarılıp servis ediliyor.
Kimseyi suçlamıyorum; adamlar haber veriyor sonuçta.
Mesela hangi haberlerin seçildiği işin asıl acı tarafı.
Ulusal basın Aksaray’ı nasıl biliyor biliyor musunuz?
Kavga…
Cinayet…
Kumar…
Fuhuş…
Uyuşturucu…
Aksaray’ın kartviziti bu işte.
Şehrin kapı girişine “Hoş geldiniz, haber bültenlerinin karanlık vitrini” yazsak yeridir.
Biz yıllarca bu şehrin itibarını korumak için çırpındık.
Ama ulusal ekranlarda Aksaray hâlâ “olumsuzluklar kenti”.
Bu, bizi yıpratmıyor…
Bu şehri yıpratıyor.
Sayın Yaldır’ın tespitleri doğru mu?
Evet.
Toplumsal bir çürüme var.
Ahlaki bir çöküş var.
Uyuşturucu, kumar, cinnet, şiddet, intihar… Hepsinde artış var.
Bugünkü Aksaray, beş yıl önceki Aksaray değil.
Hatta iki yıl önceki bile değil.
Sokağa çık, gözünle görürsün.
Biz bu tabloyu yazmaktan yorulduk.
Toplum bu tabloyu görmekten yoruldu.
Ama ulusal basın, servis edilen yüzlerce haber içinden neden hep karanlığı seçiyor?
İşte bunu sorguluyoruz.
Bir şehrin kimliği, üç-beş olumsuzlukla çizilmez.
Ama maalesef çiziliyor.
Sayın vekil “Komisyon kurulmalı, acil tedbir alınmalı” diyor.
Doğru.
Ama mesele sadece sosyolojik değil; medyatik bir çöküş de var.
Çünkü Aksaray ulusal ekranlara hep aynı kapıdan çıkıyor:
Karanlık kapıdan.
Peki ya olumlu bir haber?
Turizm?
Kültür?
Yatırım?
Üretim?
Bir proje?
Bir başarı?
Bir gelişme?
Yok.
Yok.
Yok.
Aksaray’dan dışarıya çıkan tek şey: Kötü haber.
Peki bu şehirde yıllardır haber yapan, kurumların çalışmalarını takip eden, projelerin nabzını tutan, bu memleket için koşturan yerel basın?
Onlar ne?
Yok hükmünde.
Ulusal basının Aksaray temsilcilerine ayrı kapılar, ayrı koltuklar, ayrı WhatsApp grupları…
Yerel basına ise sadece bir şey düşüyor:
Yok sayılmak.
Hatta STK’lar bile artık ulusal basının kapısında nöbet tutuyor.
Bir fotoğraf karesi için, bir satır haber için…
Sanki Aksaray’ın kaderi, İstanbul’daki bir editörün iki dudağı arasındaymış gibi.
Bu işin en acı tarafını söyleyeyim mi?
Biz kendi memleketimizde, kendi sokaklarımızda, kendi insanımıza haber anlatamaz hâle geldik.
Çünkü karşımızda duvarlar var.
Rektörlük ayrı duvar…
Gençlik ve Spor İl Müdürlüğü ayrı duvar…
Diğer kurumlar zaten kale gibi.
Biz yıllardır yazıyoruz.
Ama bazen en zor şey, duymak isteyene değil…
Duymak istemeyene sesini duyurmaktır.
Turan Yaldır’ın çıkışı önemlidir.
Çünkü nihayet bir vekil yüksek sesle konuştu.
Umarım bu kez birileri duyar.
Ama ben bu yazıyı şuraya bağlayayım:
Aksaray’da toplumsal çürüme kadar tehlikeli bir şey daha var.
Adı:
Algı çöküşü.
Ve bir şehir algı olarak çökerse,
sonrası maalesef çok daha ağır olur.
TURAN VEKİLİM ÖNCE AKSRAY 'IN YETKİLİLERİ İÇİN BİR KOMİSYON KURULMALI.ULUSAL BASIN AŞKI ONLARDA VAR ÇÜNKÜ
Aksaray'ın valiliği'den Emniyetine, Belediyesinden rektörlüğüne, siyasetçisinden STK'sına Ulusal basın aşkıyla yanıp tutuşan bir protokolümüz var bizim.
Özel haberlere önce ulusal basın çağrılır,
Yerel basına ise sosyal medya paylaşımı gönderirler.
Artık yerel basında akıllandı;
Adliye polis haberlerini takip ediyor,
Yereldeki tüm kurumların haber ,program hatta açıklamalarını süzgeçten geçiriyor.
Ulusalda yer bulacaksa haber yapıyor….
Sonunda olacağı buydu…
İyikide oldu herkes yerini öğrendi.
